Arquivo da categoría: Recomendacións

María Solinha – Unha película a non perdernos…

Vigoplan | Maria Solinha Redondela Estreno Mundial

A nova película de Ignacio Vilar: María Solinha, rodada en Cangas, Redondela, a illa de Toralla e San Martiño de Moaña estreouse este pasado xuño en Cangas e Redondela, e agora está na carteleira dalgúns dos nosos cines.

A película reconstrúe a historia de María Solinha, unha muller rica e viúva de Cangas acusada de bruxería e queimada pola Inquisición no ano 1621.

Entre o elenco de actrices e actores destacan referentes do cine galego como Santi Prego, Antonio Durán ou Mabel Rivera, ademais das dúas actrices protagonistas Grial Montes e Laura Míguez, alumnas no seu tempo da Escola Superior de Arte Dramática de Galicia (Vigo). Tamén participaron no filme veciñas e veciños da comarca, e o propio alcalde de Cangas (Xosé Manuel Pazos) como rexedor na Inquisición.

Unha película, a un tempo deliciosa e dura, que conta dúas historias de opresión vividas por mulleres a través dun enxeñoso paralelismo entre o século XVII e o XXI.

Non vola perdades, paga a pena!!!

Noemí Casquet: “Follamos sin mirarnos a los ojos porque tenemos miedo a las emociones.”

A xornalista e escritora especializada en sexualidade Noemí Casquet presenta Cuerpos, primeira entrega dunha biloxía que pechou en novembro con Almas; dúas novelas sobre a identidade e o desexo a través dunha historia que reivindica a loita pola liberación das mulleres.

O seu primeiro libro foi Mala mujer. La rebelión que te hará libre (2019) e xa vai pola novena edición. Despois viría a súa triloxía de novelas eróticas: Libres, Malas e Zorras.

Actualmente tamén é directora da polémica Santa Mandanga, a primeira plataforma de educación sexo-afectiva explícita…

Se queres coñecela un pouquiño máis, podes ler a entrevista “Follamos sin mirarnos a los ojos porque tenemos miedo a las emociones”, que lle realizou Público:

https://www.publico.es/entrevistas/noemi-casquet-follamos-mirarnos-ojos-miedo-emociones.html

Na praia do Patriarcado, coas gafas violetas de Coral Herrera

Non vos perdades este diario de verán que nos regala Coral Herrera, coñecida por ser unha das máis lúcidas analistas feministas, centrada en deconstruir o mito do amor romántico…

No seu blog, e dun xeito sinxelo e especialmente suxestivo, vai mirando coas súas gafas violetas e contándonos o que ve na praia do Patriarcado na que está pasando as súas vacacións…

Mandámosvos o enlace do día 5: “Y la cita romántica en la playa del patriarcado” e desde el podedes acceder aos días anteriores: “Y los cuidados”, “Y las tetas liberadas”, “Y la tormenta en el Mediterráneo”, “Y las familias felices”.

Para ler nós, para lerlle a outrxs, para dar a ler a nosas fillas e fillos…

https://haikita.blogspot.com/2021/08/dia-5-y-la-cita-romantica-en-la-playa.html

Cinco xéneros? Tamén é posible…

O pobo bugi da illa Célebes, de Indonesia, ten palabras para cinco xéneros que representan cinco formas de estar no mundo”, explica Sharyn Graham Davies, antropóloga da Universidade Monash en Melbourne, Australia…

Para ampliar olladas e sentires… Para abrir perspectivas… O binarismo do masculino e do feminino que algúns feminismos poñen en cuestión ábrenos a unha realidade existente desde hai tempo en moitas culturas…

Se queres ler o artigo, preme aquí

La boda de Rosa… Botrato en acción

A nosa compañeira Patricia mandoume un fermoso agasallo cun dos momentos máis entrañables da película de Iciar BollaínLa Boda de Rosa“, galardoada con dous Goyas: o momento en que a protagonista, unha muller a punto de cumprir os 45 anos, cae na conta de que sempre vivíu pendente de satisfacer as necesidades dos demáis e decide facer un fermoso compromiso de amor consigo mesma… A magnífica Rozalén pón música á película coa súa canción orixinal “Que No, Que no”…

Un película para ver puro Botrato en acción, unha canción para gozar e reconectarnos con nós mesmas! Non vola perdades!!

As Fillas Bravas, da compañía Chévere

“As Fillas Bravas” é unha obra de teatro  da Compañía Chévere da que falamos nalgún momento neste blog. Nela actúan marabillosamente Patricia de Lorenzo, Mónica García e Arantza Villar.

A estrea foi en xullo 2014 na Mostra de Teatro de Cangas e aínda andan a representar a obra por diversas comarcas da Galiza, a última en agosto pasado, no Festival con Voces de Muller en Pontevedra.

Podes ver a obra completa, facendo clic aquí.

Como apunta a Sala Nasa na súa presentación: “Con esta peza Chévere segue a explorar as posibilidades dun teatro con perspectiva de xénero, dando continuidade a traballos que cuestionaron a rixidez dos xéneros (Testosterona), que reivindicaron as voces silenciadas dunha forza de traballo feminina que segue levantando imperios económicos na era da globalización (Citizen), que promoveron unha lectura crítica dos valores machistas que transmiten as cancións románticas (I’ll be watching you). Nesa liña de traballo, As Fillas Bravas veñen para reafirmar modelos empoderados de muller, vencellados a expresións culturais tradicionais que agochan berros emancipatorios e cantos de rebeldía insospeitados.

As Fillas Bravas é tamén un traballo de investigación sobre a sexualidade, as relacións de xénero e os roles da muller na sociedade tradicional que aparecen reflexados nas coplas do cancioneiro popular galego, para o que se fixo un traballo de procura, escolma e adaptación de textos de transmisión oral publicados desde a segunda metade do século

 

Se todo o mundo opina sobre o meu corpo, como non vou querer ocultarme?

Un artigo máis da revista feminista Pikara Magazine. Neste caso: Si todo el mundo opina sobre mi cuerpo, cómo no voy a querer ocultarme?” escrito por Beatriz Villanueva Martín. A autora intenta contestar á pregunta de como xestionar a realidade de ser observadas e xulgadas como mulleres.

Moi suxestivo, como a maioría dos artigos de Pikara Magazine… Podes ler o artigo facendo click aquí.

Segundo expresan as súas promotoras , “Pikara Magazine practica un periodismo de calidad, con perspectiva feminista, crítico, transgresor y disfrutón. No nos definimos como una revista especializada en feminismo, sino que tratamos todo tipo de temas sociales, políticos y culturales con una mirada feminista. Nacimos en 2010 porque como lectoras echábamos de menos un medio de comunicación en el que confluyeran la perspectiva feminista y el buen periodismo. Como periodistas, nos apetecía construir un espacio en el que disfrutar comunicando sobre aquellos temas que nos apasionan: queríamos un cuarto propio, como Virginia Wolf.”

Ademais, na páxina web pódese acceder a moitos dos artigos en galego