E da Xornada do Reencontro de Primavera 2002

Unha fotiña, compañeiras, para anclar na nosa memoria persoal e colectiva canto vivimos na Xornada do Reencontro de Primavera 2022 na que nos xuntamos 13 mulleres a explorar, fantasear, crear… na que nos escoitamos, nos sentimos, nos comprendemos, nos valoramos no que somos…

Graciñas, porque xuntas fixemos posible que o Botrato se fixera realidade unha vez máis!!!

04. Foto

Relacións afectivas e vínculos amorosos para o Botrato: algunhas experiencias…

Recollemos aquí as palabras dalgunhas das compañeiras que participaron no obradoiro de Relacións afectivas e vínculos amorosos para o Botrato, que celebramos en Compostela nos meses de marzo e abril pasados…

Canto aprendemos xuntas! Graciñas!!!

“Impactoume todo o que falamos sobre as negociacións. Noto que teño que aprender a facer negociacións reais, que non sexan un monólogo meu e que o outro asinta. Cando traballamos a fusión e a separación,  dinme conta de que me custa a separación. Teño que dicir que me gustou como organizamos a sala para nós… as telas que trouxemos, todas no chan, todas xuntas…”

(Ana)

“Eu dinme conta de que teño moi mal xestionada a miña vida interior, está desfasada. No obradoiro todo me axudou, todo foi unha explosión, algo raro, forte, que me sorprende.”

(María)

“Aprendín a darme importancia e a tratarme ben. Se a comunicación funciona é o básico. Que fácil se pode romper unha comunicación sa! Necesito seguir aprendendo para mellorar no día a día coa parella, co meu fillo, coas outras persoas. E gustoume compartir experiencias con todas as compañeiras, escoitándoas axudoume a comprenderme mellor.”

(Montse)

“Decateime de que me escoito… Aprendín a respectar os meus momentos de separación sen xuízo, respirando, cando decidín non vir a dúas sesións do obradoiro. E despois sentín moito o respecto de todas, un respecto absoluto, e moita xenerosidade, moito amor e coidados por marchar e poder voltar. A negociación pon en valor a unha mesma: é poñer consciencia nas cousas particulares do día a día. Escoitarme, respectar a separación sen culpa, respirar… Notei que os exercicios non son agresivos, todo flúe de maneira natural. Ter en conta a dimensión social, relacional e interna axúdame para ordenar. Ao escoitar ás outras decátaste de cousas propias e ves que o que me pasa a min tamén lles pasa a outras.”

(Cristina)

“Para min foi importante facer conscientes os meus desexos: que quero, que me gustaría… e de aí a negociación. O espazo persoal é algo que quero traballar moito e dinme conta de que vai moi ligado á miña capacidade de estar na separación.  obradoiro axudoume a recuperar hábitos de saír, de andar, que ten que ver co Contrato de Botrato que fixen para min. Tamén facer cousas soa: recuperar iso. E vin o importante que é a escoita corporal e emocional, non ser tan mental. Nese sentido escoitar ás compañeiras deume pistas. O que me custou foi moverme coa música, aí sentinme incómoda…”

(Sabela)

“Neste espazo comprendín que ser parella é un contrato e que, ademais de querernos, ten que facernos ben estar xuntas e necesitamos negociar para evitar conflitos e axudarnos a ser felices. Comprendín que necesito escoitarme para poder negociar ben. E escoitar ás outras persoas está ben, pero sen facerme cargo das súas emocións. Quero un espazo persoal de calidade e un espazo compartido de calidade. Neste espazo tamén tomei conciencia de que teño un montón de proxectos de amor. E agora sei que o amor universal me acompaña sempre. Aprendín o importante que é na miña vida dar pasiños pequenos.”

 (Ana María)

” Tocoume bastante o dos modelos de relación e o espazo persoal. Vinme centrada no meu espazo persoal dunha maneira inconsciente. E ademais, vin que non tiña conciencia de min mesma no espazo compartido; necesito empezar a darme conta como son, como actúo… É un camiño que empecei hai pouco, e quero ver como é sentirme nun espazo compartido, terme en conta e como se pode xestionar. Aprendín moito da escoita, de escoitarvos os vosos sentires, as vosas emocións, que non é algo moi habitual. Parar e escoitar á outra persoa e a min.”

(Sara)

Sobre maternidades e culpas…

Hoxe recollo un artigo de Ana Requena Aguilar aparecido este pasado 1 de maio en elDiario.es: “Es el Día de la Madre, pero podría ser el Día de la Culpa“.

Un artigo sobre maternidades, mitos e mandatos… que comeza así: “Se hai unha experiencia atravesada pola culpa é a maternidade, a dúbida sobre o que fas e como o fas, a angustia porque o que sentes non se corresponde co que se supón que deberías sentir, a certeza de que coidas como podes pero non como che gustaría…Todo deriva en culpa.”

No artigo, ademais, cítanse as obras de diferentes autoras que escribiron sobre unha realidade moi precisada de achegas fóra da perspectiva patriarcal:  “El nudo materno” de Jane Lazarre, “Maternidades precarias” de Diana Olivar, “Palabra de madre” de Ibone Olza ou “Mamá desobediente” de Esther Vivas.

Para ler o artigo, podes facer clic aquí 

Hai que erotizar o Botrato!

Esta entrevista a Fina Sanz está de total actualidade a pesares de ter aparecido na Vanguardia en xaneiro do 2017.  ” O botrato é moi sutil, ten que ver coa linguaxe do corpo, cunha expresión corporal de felicidade, benestar, relaxación, pero hai que traballalo…”, “O Botrato é a forma de expresión do amor… Se non canalizamos a nosa enerxía amorosa, sentímonos frustrados, enfermos.”…

Que desfrutes das palabras da mestra da Terapia do Reencontro… igual atopas nelas algunha clave para a túa vida…

Para lela, fai click, aquí: BENTRACTAR LV

Como se volvera a min mesma

Con esta sesión de obradoiro decateime de que todas somos similares, que nos pasan a todas cousas moi parecidas. Decateime que verdadeiramente non teño nada diferente que me impida nada.

A sensación cando saín do obradoiro foi como se por fin, da ferida que me atravesaba, que levaba tanto tempo aí, que me condicionaba e levaba todas as atencións… de súpeto a súa costra caese soa porque xa curou por dentro, sen que me dera conta e volvera o foco, de novo, a min mesma.

Marabilloso! Síntome ter superado moito xunto cunha moi grande liberación. Non me parece pouca cousa. Supoño que é o que tiña que aprender e é o que me levo. 

Quería darche as grazas enormemente polo traballo bonito e necesario que fas. Agradézoche moito o camiñar que fixemos, de verdade. Así que, grazas de novo por toda esta etapa acompañando.

(Cristina)

Relacións afectivas e vínculos amorosos para o Botrato – Obradoiro

Ésta é unha invitación para o obradoiro de VÍNCULOS AFECTIVOS E RELACIÓNS AMOROSAS PARA O BOTRATO; un espazo vivencial teórico-práctico para mulleres que vai comezar en Compostela este vindeiro mes de marzo.

Un espazo para ver como me coloco nas miñas relacións afectivas: constrúo relacións que me desgastan e me sacan enerxías ou vínculos que me fan ben e me nutren?

Imos comprender os dinamismos dos procesos amorosos: a sedución e o namoramento, a fusión e a separación, os negociables e os innegociables…

Miraremos como construír espazo persoal e espazo compartido desde os diferentes modelos de relación. E tamén nos achegaremos aos procesos de desamor para ver como atravesar rupturas e facer despedidas.

Queremos colocarnos en relacións de botrato e así construír fermosos proxectos de amor para as nosas vidas.

Por suposto, podes facer extensiva esta invitación a outras mulleres da túa vida: amigas, irmás, fillas, parellas, colegas…

Para apuntarte, chama ao 639 20 36 69 antes do luns 28 de febreiro.

Coma sempre, as prazas van ser limitadas, sobre todo tendo en conta as precaucións pola pandemia.

Unha apertiña.

Matriz Galega, un proxecto feminista de saúde e sexualidade

Matriz Galega é un proxecto feminista e identitario, un proxecto autoxestionado e comunitario. A súa promotora, Nuria Pahino Dasilva, (que algunhas coñecedes por ter participado en obradoiros de Terapia de Reencontro) é terapeuta feminista e facilitadora de grupos, especialista en sexualidade de Terapia Gestalt e tamén está vencellada con iniciativas como o Teatro das Oprimidas ou a medicina natural.

Acaba de convocar un curso completísimo de “Ginecologia Autogestiva: Recuperando o nosso corpo-território“, un curso en liña deseñado en catro módulos, ao que vos podedes achegar na súa páxina de Facebook: https://www.facebook.com/matriz.galega.1

Recéntemente o diario Nós fíxolle unha entrevista a Nuria que publicou co título: “Nuria Pahino: Matriz Galega é un proxecto incómodo que desafía o marco do feminismo máis racional”. Podedes lela no seguinte enlace: https://www.nosdiario.gal/articulo/social/nuria-pahino-matriz-galega-proxecto-incomodo-que-desafia-marco-do-feminismo-mais-racional/20210618220135123838.html

Obradoiro: Corpos enfermos, a enfermidade como lugar de poder e vulnerabilidade

María Rosende, facilitadora en traballo de procesos desde unha ollada feminista e moi querida compañeira, propón un obradoiro para persoas que transitan enfermidades crónicas.

Será en liña o vindeiro sábado 29 de xaneiro.

Para máis información sobre a facilitadora e o espazo proposto, podes entrar no seguinte enlace: https://www.trabajodeprocesos.net/es/event/taller-cuerpos-enfermos-la-enfermedad-como-lugar-de-poder-y-vulnerabilidad/

María Solinha – Unha película a non perdernos…

Vigoplan | Maria Solinha Redondela Estreno Mundial

A nova película de Ignacio Vilar: María Solinha, rodada en Cangas, Redondela, a illa de Toralla e San Martiño de Moaña estreouse este pasado xuño en Cangas e Redondela, e agora está na carteleira dalgúns dos nosos cines.

A película reconstrúe a historia de María Solinha, unha muller rica e viúva de Cangas acusada de bruxería e queimada pola Inquisición no ano 1621.

Entre o elenco de actrices e actores destacan referentes do cine galego como Santi Prego, Antonio Durán ou Mabel Rivera, ademais das dúas actrices protagonistas Grial Montes e Laura Míguez, alumnas no seu tempo da Escola Superior de Arte Dramática de Galicia (Vigo). Tamén participaron no filme veciñas e veciños da comarca, e o propio alcalde de Cangas (Xosé Manuel Pazos) como rexedor na Inquisición.

Unha película, a un tempo deliciosa e dura, que conta dúas historias de opresión vividas por mulleres a través dun enxeñoso paralelismo entre o século XVII e o XXI.

Non vola perdades, paga a pena!!!

Noemí Casquet: “Follamos sin mirarnos a los ojos porque tenemos miedo a las emociones.”

A xornalista e escritora especializada en sexualidade Noemí Casquet presenta Cuerpos, primeira entrega dunha biloxía que pechou en novembro con Almas; dúas novelas sobre a identidade e o desexo a través dunha historia que reivindica a loita pola liberación das mulleres.

O seu primeiro libro foi Mala mujer. La rebelión que te hará libre (2019) e xa vai pola novena edición. Despois viría a súa triloxía de novelas eróticas: Libres, Malas e Zorras.

Actualmente tamén é directora da polémica Santa Mandanga, a primeira plataforma de educación sexo-afectiva explícita…

Se queres coñecela un pouquiño máis, podes ler a entrevista “Follamos sin mirarnos a los ojos porque tenemos miedo a las emociones”, que lle realizou Público:

https://www.publico.es/entrevistas/noemi-casquet-follamos-mirarnos-ojos-miedo-emociones.html